روز سه شنبه یکم دی هشتادو هشت

مثل همیشه با هماهنگی که با استاد خوبم سید اکبر فتاحی و البته استاد ارجمند اردیخانی به سمت شهران به قصد پرواز رفتم. آسمان صاف بود و در بعضی از قسمتها لایه های نازک ابر سیروس دیده میشد. باد با سرعت حد اکثر 5تا7 کیلومتر در ساعت از جنوب ( باد دشت به کوه) می وزید و شرایط مطلوبی را برای پرواز مهیا میکرد. تعدادی هم در آسمان در حال پرواز بودن و از این شرایط لذت میبردند

 ساعت 3 به به همراه دیگر خلبانان، اساتید و شاگردان توسط یک دستگاه نیسان وانت راهی قله شدیم.راه خاکی مسدود شده بود و میبایست از جاده آسفالت استفاده کرد که این مسئله حدود 25 دقیقه راه ما را طولانی تر می کرد.در نهایت زمانی که به قله رسیدیم بلافاصله به کمک دوستان خوب و البته استاد خوبم آقا سید آماده پرواز شدم. جهت باد کاملاً چرخیده بود و باد پشت حاکم بود. اولین نفری که تلاش کرد موفق نشد. من که دومین نفر بودم با تمام جدیت استارت زدم اما باد من را هم یاری نکرد و در نهایت مجبور به تلاش های بعدی شدم اما اون روز، روز من نبود. از میان تمام افرادی که برای پرواز آماده شده بودند فقط دوست خوبم حسام گودرزی به دلیل تجربه و مهارت زیادی که داشت تونست پرواز کنه. البته چند نفر هم تونستن از فرصت استفاده کنن و با باد شرق بپرن که به دلیل دیر وقت بودن حرکتی سرشار از ریسک بود.

حسام گودرزی خلبانی دوست داشتنی

استفاده از کمکی در فرود 

یک تجربه که می توانست تلخ باشد:

در پاراگلایدر استال زمانی رخ میدهد که بال بطور ناگهانی به پشت خلبان می رود که همزمان با زیاد شدن سرعت پایین آمدن، بال به سرعت به جلوی خلبان منتقل میشود.
استال کردن عموماً در سرعت کم صورت می گیرد و باعث کم شدن و یا از دست دادن فشار هوا در داخل بال گشته و در نتیجه بال را از حالت مطلوب پروازی در می آورد و ادامه آن منجر به سقوط میشود و خلبان باید همواره توجه بسیار به خرج دهد تا دچار این موقعیت نا مطلوب پروازی نشود.
این عکس مربوط به خلبانی است که در ارتفاع پایین بیگیر کرده و در نهایت عکس العمل به موقع و صحیحی از خود نشان نداده و در موقعیت استال قرار گرفته. البته خوشبختانه بعد از حدود 6-7 متر سقوط آسیب جدیی ندید و امیدواریم به زودی شاهد پرواز مجدد وی باشیم.

بیگیر عملی برای سرعت بخشیدن به فرود که البته زیر 50 متر خطر آفرین است